Event-NL: ‘Kosmische openheid door Corey Goode…’ 16 september 2015

Event-NL: ‘Kosmische openheid door Corey Goode…’ 16 september 2015

Cobra heeft in zijn laatste update van 13 september 2015 het volgende opgenomen:

“Klokkenluider Corey Goode heeft een hele goede beschrijving vrijgegeven van de LOC (Lunar Operations Command = Maan Operaties Commando) zoals het was voor 2012:
http://sitsshow.blogspot.si/2015/08/summary-and-analysis-of-cosmic.html#more
en van het leven binnen de geheime ruimteprogramma’s zoals het was voor 2012:
http://spherebeingalliance.com/blog/transcript-cosmic-disclosure-life-on-the-research-vessel.html

Hieronder vind je de vertaling naar het Nederlands van dit laatste (Cosmic Disclosure: Life on the research vessel). Maar eerst een korte uitleg over Corey Goode.

Over Corey Goode (van zijn website)

Herkend als een Intuïtieve ’Empath’ (IE) (vertaling: empathie – invoelingsvermogen), werd Corey Goode op de leeftijd van 6 jaar gerekruteerd door een van de MILAB programma’s.

(N.B.: uitleg MILAB in het artikel http://www.wanttoknow.nl/hoofdartikelen/het-buitenaardse-verhaal-van-corey-goode/. Deze MILAB-programma’s zijn in één woord bizar te noemen: mensen die erin hebben gezeten, spreken over een sfeer van telepathisch communiceren in een gemeenschap waar Amerikaanse geheime diensten in samenwerking met Buitenaardsen experimenten doen. MILAB is een aanduiding die gebruikt wordt wanneer er sprake is van ‘ontvoering door eigen mensen”, waarbij deze persoon wordt getraind en geïndoctrineerd voor diverse militaire ‘black ops’-programma’s [ops =
operations]. Top Secret-programma’s dus.)

Hij werd in dit MILAB programma getraind en deed daarin dienst van 1976-1986/87. Tegen het eind van zijn periode als een MILAB werd hij toegewezen aan een IE ondersteunende rol voor een roterende Aarde Delegatie Plaats (gedeeld door geheime aarde regeringsgroepen) in een ‘mensen-type’ buitenaardse Super Federation Council.

Goode’s IE vaardigheden speelden een belangrijke rol in de communicatie met niet-aardse wezens als onderdeel van een van de SSP’s (Secret Space Programs = geheime ruimteprogramma’s). Tijdens zijn 20 jaar durende dienst had hij een variëteit van ervaringen en toewijzingen, inclusief de Intruder Intercept Interrogation Program. Toewijzing aan de ASSR “ISRV”– Auxiliary Specialized Space Research, Interstellar Class Vessel, en nog veel meer. Dit speelde zich allemaal af in een “20 jaar en terug” overeenkomst van 1986/87 tot 2007, en soms wordt hij opgeroepen voor een klus tot de dag van vandaag.

Goode is nu verdergegaan met zijn IE werk en staat in direct fysiek contact met de ‘Blue Avians’ (van de Sphere Being Alliance) die hem hebben uitgekozen om een tussenpersoon voor hen te zijn in contacten met verschillende buitenaardse federaties en councils, liaison met de SSP Alliance Council, en om belangrijke boodschappen door te geven aan de mensheid.

Introductie van ‘Cosmic Disclosure

Corey Goode heeft contact opgenomen met David Wilcock om met zijn hulp zijn kennis naar buiten te brengen. Zij hebben nu een serie van 52 shows op Gaiam TV, ‘Cosmic Disclosure’. Je kunt je bij Gaiam TV aanmelden via deze link http://www.BlueAvians.com.. Corey krijgt dan van Gaiam TV een kleine vergoeding; hij heeft dit hard nodig aangezien hij zijn baan is kwijtgeraakt nadat hij met zijn kennis naar buiten is gekomen. Als je inschrijft betaal je de eerste maand 99 cent (dollars) en daarna elke maand $9.99. Daarmee heb je ook toegang tot vele honderden andere video’s zoals: George Noory’s “Beyond Belief”, David Wilcocks “Wisdom Teachings” en “Disclosure”, en veel andere educatie video’s over spirituele groei en gezondheid, inclusief Yoga enTai Chi.

Hieronder dan de vertaling van het transcript van episode 4 van de Cosmic Disclosure show op Gaiam TV door David Wilcock en Corey Goode.

Leven op het onderzoeksschip

Season 1, Episode 4, Gaiam TV

Link naar originele transcriptie (Engelstalig): http://www.gaiamtv.com/article/transcript-cosmic-disclosure-life-research-vessel-episode-4

Link naar de preview: http://www.gaiamtv.com/video/life-research-vessel

Transcriptie in het Nederlands

DW = David Wilcock

CG = Corey Goode

DW – Ok, welkom bij de show. Ik ben uw gastheer en we hebben hier een werkelijk opmerkelijke man waar we mee spreken, Corey Goode, die naar voren is gekomen als een insider en die ons verteld over deze opmerkelijke nieuwe wereld van wat wordt genoemd ‘het geheime ruimte programma’. Corey, de reikwijdte van dit programma kan voor sommige mensen moeilijk te accepteren zijn. Aangezien we naar de maan zijn gegaan in 1969. Sommige mensen zouden zeggen, naar verluidt gingen we naar de maan. Maar opeens blijkt dat we dit al deden, op zijn minst werkelijk wat dingen deden op de maan, en dat we daar nooit meer weggingen. Zij hebben daar de vlag geplant. Ze hadden daar een paar missies en oh, we zijn klaar. We zagen wat we wilden zien. Dus, als je gaat nadenken over mensen die zich buiten de Aarde hebben gesetteld, tenminste, de meeste mensen als zij zich dat zelfs maar kunnen voorstellen zouden zeggen, wel, het stelt waarschijnlijk niet zo veel voor. Wat is de werkelijke omvang van waar we het over hebben? Als de waarheid naar buiten komt, wat gaan we leren?

CG – Wel, het zal overweldigend zijn. Om te horen dat er een enorme infrastructuur is door het hele zonnestelsel, met alles vanaf mijnbouwoperaties in de asteroïdengordel, en op manen en planeten om ruwe materialen te verschaffen voor industriële complexen die technologieën produceren, en kolonies van menselijke wezens die werken in deze industriële complexen, en die deze grote industriële machine ondersteunen die aanwezig is door het hele zonnestelsel.

DW – We zouden geen basis kunnen bouwen binnenin een gasplaneet, niet? Omdat het te heet wordt en er is teveel druk?

CG – Ja, teveel druk.

DW – Dus als we naar deze kolonies willen kijken, waar zouden we kijken?

CG – Kolonies zijn feitelijk de gebieden waar families en mensen leven.

DW – Ok

CG – Er zijn ook veel verschillende soorten van faciliteiten. Er zijn faciliteiten binnen uitgeholde asteroïden waar zij mijnbouw hadden. Er zijn faciliteiten verspreid over Mars, onder de oppervlakte natuurlijk, onder de oppervlakte van Mars, en verschillende manen van gas giganten, en zelfs onze eigen maan.

DW – Kun je proberen ons een schatting te geven over hoeveel verschillende faciliteiten of verschillende plaatsen daar zijn gebouwd, laten we zeggen, in ons zonnestelsel?

CG – In ons zonnestelsel: alles van kleine beveiligingsbuitenposten waar 18 tot 40 personen zijn op alleen Mars, tot faciliteiten die rondzweven in verschillende Lagrange punten door het zonnestelsel.

DW – Kun je ons vertellen wat een Lagrange punt is?

CG – Dat zijn gebieden tussen planeten of lichamen die een niet-geïnterrumpeerde zwaartekracht hebben, of een gelijke zwaartekracht trek van alle gebieden tot waar zij een soort geostationair, of stationair punt kunnen hebben dat blijft. En ik heb werkelijk geen echt getal. Er zijn daar honderden faciliteiten.

DW – Wat zouden sommige van de grotere faciliteiten zijn in termen van staf, de hoeveelheid crew die zij zouden hebben?

CG – Wel, we hebben het over kolonies, we praten over sommige van de grotere die in de richting van een miljoen mensen hebben.

DW – Werkelijk?

CG – Ja.

DW – Hoeveel denk jij dat er zijn van dit soort grootte?

CG – Ik denk niet dat er veel zijn die zulke grote populaties hebben, maar er zijn er best wel een aantal die er tot honderdduizenden hebben.

DW – Wordt het kouder en moeilijker om te leven op een plek naarmate je verder weg van de zon komt?

CG – Dat is waar de geavanceerde technologie wordt gebruikt.

DW – Ok.

CG – We kunnen overal de leefomstandigheden produceren die voor ons comfortabel zijn. En, zelfs de Schumann resonantie die hier op Aarde bestaat. De Aarde geeft een zekere vibratie resonantie af die planten en mensen gezond houdt, deze Schumann resonantie is gebracht in ruimtevoertuigen en faciliteiten, kolonies, om te helpen deze mensen gezond te houden. En de barometrische druk, de zwaartekracht is gecontroleerd.

DW – Ik wilde juist gaan vragen naar de zwaartekracht. Duidelijk heeft de Aarde een zekere massa, en de zwaartekracht acceleratie, 10 meter per kwart seconde, is proportioneel voor de Aarde massa. Dus, met de manen, wordt door NASA geloofd – zij praten hierover – dat je rond zou bonzen. Dus, hoe compenseren ze dat als het kleiner is?

CG – Wel, ze hebben gravitatieplaten net zoals ze die hebben in de voertuigen, aan elkaar vastgezette platen in de vloeren, die elektriciteit eraan vast hebben die een elektragravitatieveld creëert, dat kunstmatige zwaartekracht creëert.

DW – Welke grootte hebben die platen? Variëren ze?

CG – Wel, de platen variëren in maat, omdat je verschillende maten hallen hebt. Maar er zijn platen rond dit (2-3 inches) dik die met elkaar verbonden zijn zoals bouwblokken van kinderen.

DW – Dus, kun je ons een beetje meer informatie geven over wat de belangrijkste categorieën zouden zijn? Je zei een type categorie van een plaats die zou zijn gebouwd, een installatie, zou een plaats zijn waar mensen leven. Is dat alleen maar voor onderdak zoals alleen een aantal kamers waar zij slapen, of hebben zij een mooi groot atrium met een waterval? Hebben ze grote gemeenschappelijke ruimtes of auditoria?

CG – Gewoonlijk als ik op het onderzoeksschip was, konden we ze niet gewoon bezoeken. Deze waren van de ICC (Interplanetary Corporate Conglomerate = Interplanetaire Corporatie Conglomeratie). Het waren kolonies die in handen waren van corporaties. Als zij zelf niet een van hun eigen mensen konden inzetten om een stuk machinerie of technologie dat was beschadigd te herstellen, was er meestal wel een specialist aan boord van ons onderzoeksschip die de expertise had. En dan, bij deze speciale gelegenheden, werd het ons toegestaan om naar de kolonies te gaan onder strikte orders om niet te praten of interactie te hebben met een van de mensen op de faciliteiten of de kolonies. We hadden gewapende bewakers. Er werd ons geen rondleiding geboden, geen maaltijd. We werden rechtstreeks naar de locatie geëscorteerd waar we het onderhoud moesten doen en daarna rechtstreeks terug geëscorteerd naar ons schip om weg te gaan.

DW – Kon je naar de Aarde gaan wanneer je dat wilde terwijl je dit werk deed?

CG – Nee. Als je bezig bent met je “20 en terug” (vert: ze moesten voor een 20 jaar dienstverband in de ruimte tekenen en mochten daarna terug naar de Aarde) was je volledig afgesneden van de Aarde, het nieuws van de Aarde, al het Aardegerelateerde. We kregen geen nieuws, geen televisie, geen enkele informatie over wat op Aarde gebeurde.

DW – Was het jullie toegestaan om boeken en tijdschriften met je mee te nemen om te lezen?

CG – Nee. We hadden zelfs geen foto van onze familie of iets dergelijks. Alles wat je had was wat aan je gegeven was toen je je had gemeld.

DW – Je sprak eerder over deze ‘smart-glass pads’. Had je daar toegang tot als je op het onderzoeksschip was?

CG – Als we dienst hadden, ja.

DW – Ok. Wisten ze wat je deed. Werd in de gaten gehouden waar je daarmee naar probeerde te kijken?

CG – Ik ben ervan overtuigd dat dit gebeurde. Op het onderzoeksschip was het veel meer ontspannen dan wat ik hoor over de militaire schepen. Zij noemden de wetenschappers altijd ‘eggheads’. Ze waren prima in orde. Vaak kwam ik de tijd door met op de smart-glass pads te kijken. Er was veel tijd dat ik niets had te doen. Iedereen kreeg overbodigheidstraining. Je had niet gewoon een baan. Ik was erin getraind om communicaties te doen en een paar andere dingen. Maar veel van de tijd was ik in een van de labs, als iets van het andere werk werd gedaan, en ik had gewoon uren door te brengen, en keek op de glass-pads.

DW – Laten we het even hebben over recreatie. De mensen, zijn ze meer geneigd om met elkaar te zitten en te praten, of zijn ze meer geneigd om zich bezig te houden met de glass-pads, en alleen te zijn om te proberen meer interessante zaken te lezen?

CG – Je had voornamelijk toegang tot de glass-pads als je dienst had.

DW – Oh, als je dienst had.

CG – Juist. Als je vrij was, was je in de kombuis of wat dan ook en je communiceerde met andere mensen en luisterde naar de geruchten over wat er gaande was.

DW – Had je bepaalde mensen die, zeg, je beste vrienden waren?

CD – Ik was voornamelijk ‘close’ met enkele van de ‘eggheads’ of wetenschappers omdat ik heel veel tijd met ze doorbracht. En ik was toegewezen aan een slaapgedeelte waar gewoonlijk 18 tot 24 mensen waren ondergebracht. En ik leerde wat mensen kennen maar de mensen kwamen en gingen veel.

DW – Was er veel wisseling?

CG – UmHm (ja)

DW – Over wat voor zaken zou jij met deze mensen spreken? Ik bedoel, het is moeilijk voor de meesten van ons die hier naar kijken om zich voor te stellen hoe het zou zijn om in deze wereld te leven. Wordt het gewoon na een tijdje? Wordt het saai na een tijd?

CG – Ja, het was erg saai. We zouden over het werk praten. We spraken soms over wat er mogelijk gaande was op de Aarde, speculeren over wat andere mensen studeerden toen ons werd toegestaan om bepaalde dingen te studeren, gewoon het normale geklets.

DW – Hoe vaak bezocht je verschillende faciliteiten toen je op het onderzoeksschip was? Eerder heb je gezegd dat je daar gedurende 6 jaar was.

CG – Zoals gezegd, het was uitzonderlijk. Er waren drie verschillende gelegenheden dat we feitelijk kolonies bezochten, en we bezochten de industriële complexen meerdere malen om reparaties uit te voeren.

DW – Dat was meer als een fabriekachtige faciliteit?

CG – Als een fabriek. En er was een keer dat we echt naar een mijnbouwoperatie gingen die in de asteroïdengordel was.

DW – Hoe zag dat eruit?

CG – Het was alleen maar een door drie man uitgevoerde operatie binnenin een asteroïde. Zij bedienden voornamelijk robots en op afstand bestuurde apparaten.

DW – Er waren maar drie man nodig om dit te doen?

CG – Drie man die rouleerden.

DW – Hoe groot was de feitelijke constructie? Hoe groot was het gebied dat was bebouwd?

CG – Wel, dit was een uitzonderlijk grote asteroïde en het groeide groter en groter terwijl ze de mijnbouw deden.

DW – Hoe kon het groter groeien? Ik begrijp dat niet.

CG – De ruimte binnenin.

DW – De grootte van het gat,

CG – De grootte van de ruimte binnenin het gat groeide groter en groter. Je kon zien dat ze begonnen te graven, en ze maakten steeds meer progressie in deze grote asteroïde,

DW – Dus, als je, zoals je zei, alleen drie kolonies hebt bezocht en dan andere industriële faciliteiten, maar je zat daar gedurende zes jaar, dan klinkt dat niet als het belangrijkste dat je deed.

CG – Nee, het was niet opwindend. Veel van wat we deden is studeren, je zou het kunnen noemen ‘exo-extremophiles’. Ik denk dat de moderne biologie en wetenschap moeten gaan herdefiniëren wat leven is. Gebaseerd op wat ik zag, het leven dat ik zag, heb bestudeerd, was er plasma leven, andere types van energetisch leven, dat voornamelijk iets was als grote amoebes die zich voedden met het elektromagnetische veld van Jupiter. Zij probeerden specimen daarvan te nemen. Ze waren zo groot, ze kregen kleine specimen die voornamelijk dood gingen of vergingen. Ze waren niet in staat om ….

DW – Wat was er daarmee waardoor het ruimteprogramma besloot dat er feitelijk leven was?

CG – Wel, ze waren niet alleen levend, ze lieten tekenen van bewustzijn zien.

DW – Werkelijk?

CG – Ja, ze hadden zelfbewustzijn. Ze hadden karakteristieken van lijfsbehoud. Er waren veel dingen die ze deden, ze testten, waarvan je kunt zeggen dat het niet erg ethisch zou zijn …

DW – Wel, ik denk dat je typisch conventionele beeld van biologisch leven zoals dat het moet eten, het scheidt uit, het moet voortbewegen, het moeten ademen …

CG – Neurologie

DW – Juist. Je heb cellen, je hebt biologisch materiaal …

CG – Ja, het is koolstof gebaseerd leven.

DW – Dus dit leven heeft geen cellulaire structuur. Het is niet als het plasma dat is verbonden door cellen.

CG – Nee. Maar zij gedroegen zich als eencellige organismen op de manier waarop zij zich reproduceerden.

DW – Zij reproduceerden echt?

CG – Ja. Wat is het, Mitosis, waar zij delen?

DW – Juist.

CG – En er was ook wat oceaan leven onder een van de manen van Jupiter, onder ijs, dat werd bestudeerd …

DW – Zoals Europa? (vert: een maan)

CG – Ja, dat waren enigszins als walvissen of dolfijnen.

DW – Werkelijk?

CG – Ja. Dus er is nogal wat daarbuiten dat door de wetenschappers wordt bestudeerd.

DW – Hoe gebruikelijk zou biologisch leven zijn in ons zonnestelsel? Waar vind je het?

CG – Het is bijna overal als je het leven op microscopisch niveau erbij neemt. Het is vrijwel overal. Je kunt het zelfs vrij drijvend vinden in gevriesdroogde ruimte.

DW – Juist. Als we voorbij het microbiologische leven komen, zijn er dan echt kleine mensen die op deze manen kunnen rondlopen, zoals rondom de manen van Jupiter? Ik weet dat je Europa noemde, die een water maan is, maar hoe zit het met een droge maan? Zou er een leven zijn dat binnen de oppervlakte van een droge maan zou kunnen leven?

CG – Er is wat leven op Mars. Er zijn wat kleine dieren die voornamelijk wroeten, die graven. Er is plantenleven op Mars dat is heel … wat je zou kunnen zien als iets dat in de woestijn groeit … erg robuust. Er was een soort struik die paars en rood was, en die had enorme doorns. En het was een beetje een compacte struik, en het had gepunte bladeren die aan de punt als doorns waren die paars en rood waren gestreept.

DW – Hoe zou je daar naar buiten gaan om die struiken te bekijken? Droeg je een pak of iets dergelijks?

CG – Ja, het was een lichtgewicht pak, geen zwaar drukpak.

DW – Had het een glazen helm of zo?

CG – Ja, en beademing.

DW – Dus, laten we even teruggaan naar het schip. Met hoeveel mensen had je te maken op dit schip?

CG – Het kwam en ging. Er konden tot 24 mensen in het gebied verblijven waaraan ik was toegewezen. Het was zo tussen de 18 en 24. Het wisselde.

DW – Dus, jullie waren ingekapseld, en jullie moesten allemaal samen slapen in een ruimte. Zoals de militaire stijl?

CG – Ja, En we hadden couchettes die in de muren zaten, en we zaten in de couchette. Je zat daar, sloot je afscheiding, en je had een klein stukje waar je de spullen kon leggen die je had.

DW – Hadden ze een 24-uur cyclus zoals op Aarde? Is het dezelfde tijdrekening?

CG – Klopt.

DW – Hadden ze verlichting in het schip op een manier dat aan je lichaam zou laten weten dat je in een cyclus zat?

CG – Ze probeerden een tijdcyclus gaande te houden en de Schumann resonantie erin te voegen, om alles in stand te houden waaraan het menselijke lichaam gewend is, om gezondheidsredenen.

DW – Moesten sommige mensen ‘s nachts werken?

CG – Oh ja. De mensen hadden constant dienst.

DW – Hoe kregen jullie water? Duidelijk is dat op Aarde voor water een hydrologische cyclus nodig is met wolken en regen. Water is nu zo schaars op Aarde, met de droogte in Californië. Hoe hadden jullie dat, midden in de ruimte?

CG – Water is niet schaars in het zonnestelsel. En als je aan boord bent van zo’n schip, laten we het zo zeggen, alles wordt hergebruikt.

DW – Dus het schip is zo ontworpen dat alles wordt hergebruikt?

CG – Het is een heel gesloten systeem, zelfonderhoudend gesloten systeem. Ja, alles wordt hergebruikt.

DW – Moet je uiteindelijk vegetariër worden, of kunnen mensen die van vlees houden nog steeds iets als vlees eten? Hoe waren de maaltijden?

CG – De kwaliteit ervan wisselde, maar er was een replicator die een zekere reeks van maaltijden produceerde. Maar er waren ook substraat gebieden waar ze wat vers voedsel teelden.

DW – Dus, kon je de knop voor de ‘cheeseburger’ indrukken op een replicator en een cheeseburger krijgen?

CG – Nee, zo was het niet. Je drukte een knop in en kreeg een braadschotel of iets dergelijks.

DW – Wat waren jouw favoriete dingen die de replicator maakte? Kun je ons een overzicht geven van wat …

CG – Ik nam vaak de braadschotel en aardappelpuree.

DW – Was het een overtuigende braadschotel? Smaakte het als zodanig?

CG – Het smaakte goed, ja.

DW – Kwam het eruit op de juiste temperatuur? Of moest je het opwarmen nadat het was gemaakt?

CG – Nee, het kwam er heet uit.

DW – Kon je door glas erin kijken en zien dat het voedsel werd gevormd, of was het donker?

CG – Het zag er in basis uit als een magnetron, de afmeting. En je plaatste er een bord in, precies op het gebied dat voor dit bord was gemaakt, sloot de deur, drukte op de knop van hetgeen je wilde, en het maakte wat geluid, en het verscheen. En je opende het, haalde het eruit, en daar was je dampende maaltijd.

DW – Wat voor soort geluid was het?

CG – Vergelijkbaar met een magnetron. Als er iets werd gereproduceerd, werd gezegd dat er iets werd ‘geprint’.

DW – Werkelijk?

CG – Ja
DW – Was er een naam voor het apparaat? Hoe noemden jullie het?

CG – Een printer

DW – Echt?

CG – Ja

DW – Hoe wist je wat je kon kiezen? Was er iets als een digitale display waaruit je het menu kon kiezen waar je doorheen kon scrollen of zo?

CG – Als je er naar kijkt als een magnetron, je hebt een aantal knoppen die je kunt indrukken …

DW – Dus er was een knop voor de braadschotel?

CG – Ja, er was een knop voor verschillende maatlijden.

DW – Hoe zat het met drank? Kon je iets krijgen als limonade of een fruit punch?

CG – Ja, maar dat kreeg je niet via de replicator. Er waren dispensers voor verschillende dranken.

DW – Werden de groenten geteeld apart van de replicator? Zoals, je kunt niet een salade printen.

CG – Wel, er waren wat groenten zoals aardappelen en dat soort, maar wat van de andere groene groenten werden geteeld.

DW – Ok. Dus, als je een salade wilde, werd die uitgegeven bij waar de printer is? Was er een koelkast waar de groente werd bewaard?

CG – Dat was waar je door de kombuis ging, en daar werden bepaalde dingen bereid. Er waren tijden, toen de dingen niet goed werkten, dat je het moest doen met ‘powered eggs’ en rantsoenenvoedsel en dat soort zaken. Ze hadden een kombuis waar mensen werkten die voedsel serveerden.

DW – Wat droeg je toen je op dat schip werkte?

CG – Jumpsuits.

DW – Dus, aan een stuk?

CG – Ja

DW – Welke kleur?

CG – Wel, verschillende bestemmingen, verschillende kleuren. Soms blauw, soms wit. Het was gewoon afhankelijk van het gebied waar je werkte.

DW – Waar stond wit voor?

CG – Wit – het was niet echt een aanduiding van een baan. Als ik in het lab werkte met de ‘eggheads’ of zo, zou ik wit dragen. Als ik in de communicaties werkte zou ik niet de witte jumpsuit dragen.

DW – Als je naar de voorkant van het schip ging en dan met vaste tred naar achteren liep, hoe lang zou je daarover doen als je het hele stuk deed?

CG – Je kon niet rechtdoor lopen, het was als een labyrint. Het zou je waarschijnlijk 30 tot 45 minuten kosten om er helemaal doorheen te lopen, als je op een verdieping bleef.

DW – Is er een overheersend beeld van de muren als je binnenin was? Wat is de overheersende kleur van wat je binnenin ziet?

CG – Wel, het meeste was gewoon metaal. Er was mij verteld dat veel van deze eerste schepen waren gebouwd door degenen die onderzeeërs bouwden. Dus het had nogal hetzelfde gevoel en bouw. En voor het geval dat er ooit een zero-G omgeving was, waren er handgrepen aan de muur die je kon gebruiken om jezelf te gidsen.

DW – Wat was de typische plafondhoogte binnen?

CG – Ongeveer acht feet.

DW – Waren er meerdere dekken, zoals, kon je van de ene verdieping naar de andere gaan?

CG – Ja, er waren meerdere dekken.

DW – Herinner je je hoeveel dekken?

CG – Ik bleef voornamelijk binnen vier dekken, maar ik geloof dat er tenminste negen waren.

DW – Hadden ze een specifieke classificatie, zoals een naam voor elk dek?

CG – Ja, ze hadden bestemmingen voor elk gebied. Er was een ‘level 1’, dan het streepje (-), ze noemden het een ‘tack’, zoals “1 tack A” (1-A), “1 tack B” (1-B).

DW – Waren er gebieden die een kleurencode hadden? Zoals, dat de muren er op een bepaalde manier uitzagen waardoor je wist waar je was?

CG – Wel, iets dat populair was waren de gekleurde lijnen op de vloer die je leidden. Maar over het algemeen wist je goed waar je naar toe ging door de aanduiding van het nummer op de deur.

DW – Je hebt gezegd dat de Alliantie van plan is om deze technologie aan de mensheid te overhandigen zodra we door de openbaarmaking gaan.

CG – Ja, dat is het plan. Nadat er volledige openbaarheid is, en nadat we door het proces zijn gegaan van de volledige openbaarmaking van informatie, en voorbij welke rechtszaken nodig zijn en psychologisch het proces verwerken, dan zullen al deze technologieën naar de mensheid worden gebracht om in basis onze levens te veranderen: van ons als schuldslaven die elke dag werken, acht of negen uur per dag, om de huur te betalen, en dan een paar uur TV kijken, te gaan slapen, en dat elke dag te herhalen, naar een totaal ander soort leven.

DW – Wie besluit wie de ruimte in kan gaan? Zullen er enige restricties zijn op wie daar naar toe mag?

CG – Ik heb geen idee hoe dat gaat uitwerken. Ik weet dat verondersteld wordt dat het een soort als Star Trek civilisatie gaat worden. Ik weet dat er uiteindelijk toerisme zal zijn naar veel plekken in het zonnestelsel. En er zullen veel nieuwe soorten van carrières zijn voor de mensen.

DW – Denk jij dat er genoeg schepen zijn waardoor veel mensen vrij snel kunnen gaan als zij dat willen, als alles in openbaarheid is?

CG – Ik denk het. Ja, ik denk dat er al genoeg voertuigen zijn gemaakt die we zouden kunnen gebruiken voor niet-militaire doeleinden.

DW – Wel, dit was ongelooflijk. Dus opnieuw wil ik je bedanken dat je hier bent, en ik dank u voor het kijken. Als je begint deze specifieke details te krijgen … je kunt snel genoeg zien of mensen liegen. Ze beginnen te aarzelen, en hun lichaamstaal verandert. En ik heb al zo’n lange tijd met jou hierover gepraat, en elke keer als ik deze vragen stel leer ik nieuwe dingen. En ik ben ervan overtuigd dat wat je ons vertelt ook met je is gebeurt. Ik denk dat er extensieve bewijzen zijn, gebaseerd op hoe het overeen komt met al het andere. Dus opnieuw, ik zie jou als een held omdat je naar voren bent gekomen, en ik wil je echt bedanken voor jouw service aan de mensheid door dit te doen.

CG – Dank je wel.

DW – Bedankt.

— Einde —

Bron: https://eventnl.wordpress.com/2015/09/16/kosmische-openheid-door-corey-goode

Oorspronkelijke bron: http://www.gaiamtv.com/article/transcript-cosmic-disclosure-life-research-vessel-episode-4

Vertaling: Irma Schiffers