Unitynet: Uit Sheldan Nidle’s ‘Jullie Eerste Contact’ – deel 1.1 Het contact begint…

Unitynet: Uit Sheldan Nidle’s ‘Jullie Eerste Contact’ – deel 1.1 Het contact begint…

image

1. Het contact begint (boek ‘Jullie Eerste Contact’)

Mijn verhaal begint bij mijn kinderjaren …

Het was een heldere, door sterren verlichte nacht. Het grote, zilverkleurige bolvormige Sirische ruimteschip hing als een ver verwijderde kerstversiering aan de nachtelijke hemel. Later die nacht kwamen er nog acht andere begeleidende schepen en zij vormden al snel hun traditionele V-positie. Voor mij was het een teken dat ik weer mijn ruimtefamilie zou bezoeken. Spoedig voelde ik de invloed van de energieën die me al snel in een diepe slaap brachten. Ik ontwaakte en zag dat ik me op een van de negen verkenningsschepen bevond. Washta, mijn wijze en liefhebbende leraar tikte me zachtjes op de schouder. Hij droeg zijn gebruikelijke paarse vliegenierspak met op beide schouders een ingewikkelde gouden versiering. Mijn tijd was weer gekomen om naar het Sirische Moederschip te gaan voor weer een serie verbazingwekkende lessen.

Vanaf mijn vroegste kinderjaren hadden de bewoners van Sirius (Siriërs) en hun Galactische Licht Federatie me nauwlettend gevolgd. Ik zag hen als fysieke Engelen die regelmatig met mij praten, me begeleiden en beschermden tegen het kwaad. Om me ’s nachts te kunnen volgen stuurden de Siriërs heldere, bleekblauwe Lichtbollen naar mijn kamer. Deze lichtbollen volgden me voortdurend in het huis. Vanaf mijn geboorte bezat ik telekinetische vermogens. Ik kon voorwerpen bewegen zonder ze aan te raken en kon met mijn gedachten gemakkelijk deuren open en dicht en lichten aan en uit doen.

In het begin moesten de Siriërs en de Galactische Licht Federatie mij het meest beschermen tegen het geweld van mijn vader. Hij was een sterke, gedrongen man die snel boos werd omdat hij op geen enkele manier kon omgaan met gebeurtenissen die hij niet begreep. Als gewezen profbokser en boksmanager moest mijn vader fysiek reageren op alles wat hem in de war bracht en beangstigde. Als antwoord op alle vreemde dingen die hij om me heen zag sloeg hij me voortdurend.

Ik kwam uit een niet goed functionerend gezin. Maar, ondanks het slaan van mijn vader, kreeg ik veel liefde van mijn ouders. Hoewel onze familie niet welgesteld was, voelde mijn moeder het als haar plicht mij te onderwijzen over de wereld om me heen en zij ontwikkelde in mij mijn liefde voor boeken en lezen. De moeilijkheid van mijn ouders lag in hun gedeelde vrees voor wat mij te wachten stond met mijn speciale gaven. Beiden zagen dat iets onbekend mij in hun leven had gebracht en deze herkenning werd elke dag zichtbaar gemaakt in óf een ongelooflijk respect voor mijn grillen óf in een plotselinge uitbarsting van fysiek en/of emotioneel geweld. Toen ik ouder werd overweldigde deze tegenstelling tussen mijn twee werkelijkheden mij in toenemende mate.

Mijn moeder, Thema, groeide op in een gezin dat door een autoritaire moeder werd geterroriseerd. Op mijn moeders begrafenis noemden haar broers en zusters die nog in leven waren haar spottend de ‘drakenlady’. Voor haar generatie was dit een beeldspraak voor een te sterk controlerende en te egoïstische vrouw. De reactie van mijn moeder hierop was dat de vrouw aan de ene kant volgzaam diende te zijn en aan de andere kant moest kunnen manipuleren.

Mijn moeder was veel slimmer dan mijn vader. In het begin van de Grote Depressie kreeg mijn moeder een beurs aangeboden voor een vierjarige opleiding in wiskunde aan de Universiteit van Buffel. Zij weigerde de beurs en ging vervolgens de boeken bijhouden van de zaak van haar ouders – een bakkerij. Ondanks de ellende die haar familie haar uiteindelijk bezorgde, bleef ze hen toch trouw. Zij bekende me eens dat het te danken was aan haar misplaatste trouw aan haar familie dat wij in 1949 teruggingen naar haar geboorteplaats Buffalo, New York.

Mijn vader was een zeer gecompliceerd mens. Soms sloegen zijn emoties op hol. Net als mijn grootvader was hij een eigenwijs iemand die zijn eigen gang ging. Hij vertrok bijvoorbeeld al na een paar jaar van de middelbare school omdat hij zich aangetrokken voelde tot fysieke sporten, waaronder het boksen. Met behulp van zijn vader kon hij, ter overbrugging, als leerling werken bij verschillende bouwbedrijven. Zijn afkeer voor officiële studie duurde zijn leven lang. Toch, ondanks veel moeilijkheden slaagde hij uiteindelijk wel.

Tijdens de eerste jaren van de Tweede Wereldoorlog diende mijn vader als sergeant bij een technisch bataljon dat gelegerd was in New Jersey, het bataljon dat de invasie in Normandië niet overleefde. Vanwege zijn vroegere bokservaring werd hij in 1943 overgeplaatst naar de MP’s die generaal Marshall en de planners van de atoombom bewaakten. Maar dat is, zoals ze zeggen, een ander verhaal.

Wanneer wij als kinderen een probleem hadden, luisterde mijn vader bereidwillig en besprak het met ons. Maar wanneer hij in een verschrikkelijk humeur was, wisten wij dat het tijd was om weg te hollen of weg te duiken zodra zijn oren begonnen te gloeien. Dat teken betekende dat hij woedend werd. In die toestand kon hij ongelooflijk gewelddadig worden. Ongelukkigerwijs moest hij zijn woede meestal op mij afreageren. Op een keer, vertelde mijn zus eens, ging de deur naar mijn slaapkamer aan de andere kant van de hal per ongeluk open en zag zij in de spiegel van het dressoir dat ik een enorm pak slaag kreeg.

Zo nu en dan hoorden we, vanaf de bovenste trap in ons huis, onze moeder en vader heel hard tegen elkaar schreeuwen. Mijn moeder vertelde me later dat, hoe heftig ook hun twistgesprekken waren, zij nooit door mijn vader is geslagen. Was ik maar zo gelukkig geweest! Ik was de eigenaardige, de vreemdeling, die van ver, heel ver was gekomen.

Mijn vroegste herinneringen waren de vriendelijke, liefdevolle aanwezigheid van Washta, mijn Sirische begeleider. Bij hem waren altijd vele liefdevolle en zorgzame Wezens die me uitleg gaven. Hij beschermde me in al die jaren, zoals mijn grootvader Max Nidle deed die ik aanbad. Max was een gepassioneerd man, beroemd in de omgeving van Bronx om zijn onstuimig gemoed. Hoewel van oorsprong binnenhuisontwerper, was hij bij allen bekend als een invloedrijk figuur binnen het stedelijke Democratische politieke apparaat, Tammany Hall. Toen ik nauwelijks drie was, verhuisden mijn ouders ver van Max en de Bronx naar het noordelijker gelegen Buffalo, NY. Op deze plek begon ik in volle ernst aan mijn levenslange contract.

Vanaf de start leken de Siriërs (en speciaal Washta) een plan te hebben. Ze spraken voortdurend over een grootse missie voor de Aarde waarvan ik een onderdeel was. Ze vertelden me dat alles wat me nu overkwam een noodzakelijke leerervaring was, welke door mij op een later tijdstip getransformeerd zou worden. Ik moest me daarentegen de liefde voor mijn ouders die mij hadden verwekt blijven herinneren. Herhaaldelijk zei Washta tegen mij: “herinner je dat je niet alleen bent.” De Siriërs hielden voortdurend de wacht over mij. Indien nodig verzorgde een speciaal Sirisch medisch team mijn lichamelijke wonden. Het was van groot belang dat ik als kind speelde en opgroeide en dat ik op het juiste tijdstip opgeleid zou worden voor datgene wat ik later zou moeten volbrengen.

Een van de vreemdste dingen in mijn kinderjaren was het voortdurend fysiek mishandelen van mijn vader. Steeds weer werd ik als voor dood achtergelaten – met armen en benen gespreid op de vloer van mijn slaapkamer of opgekruld in een foetale houding op bed. De Siriërs teleporteerden me dan onmiddellijk naar het Moederschip of naar een verkenningsschip in de buurt. Razendsnel gingen ze aan het werk om mijn kwetsuren – bulten, kneuzingen of gebroken botten te herstellen. Daarna werd ik teruggestuurd naar mijn slaapkamer, meestal in een diepe, genezende slaap om pas de volgende morgen te ontwaken.

De volgende morgen – of wanneer hij van zijn werk thuiskwam – bekeek mijn vader me verschrikt, vermengd met een vreugdevolle verbazing – zijn onbekende weldoeners hadden me opnieuw gered. Toch beangstigde het hem wat hij zag. Ik daarentegen, raakte in toenemende mate verward over deze hachelijke toestand. Washta vertelde me altijd dat ik hiervoor gekozen had. Dit antwoord bracht me meestal in grote verwarring.

Laat me vaststellen dat ik in mijn jeugd begiftigd was met een goed telepathisch vermogen, samen met vele andere psychische gaven, die ik gebruikte om beter te begrijpen wat ik meemaakte. Na mijn vijfde jaar begon ik in te zien dat de meeste mensen op deze planeet dergelijke vermogens niet publiekelijk toonden en niet schenen te begrijpen wat er met hen gebeurde.

Telepathie maakte het voor mij gemakkelijk om te ontdekken wat de mensen echt dachten en zelfs wat hun plannen waren. Ik kreeg het diepe besef dat de meeste mensen op deze planeet meestal verward, ernstig beperkt en zeer negatief waren. Bijna iedereen loog regelmatig. Sommigen bedrogen regelmatig hun vrienden en familie. Dit besef deed me vaak afvragen waarom ik hier in godsnaam was.

Een van de positieve manieren waarop ik de telepathie gebruikte was om mensen te begeleiden die ik ontmoette. Nadat ik hun reactie had gepeild op wat ik zei of deed, kon ik nuttige gedachten in hun hoofd plaatsen of een vraag ophelderen die ze heel graag beantwoord zagen. Op twaalfjarige leeftijd begon ik echter te voelen dat ik me moest ontdoen van mijn ongebruikelijke vermogens die vele van mijn vrienden onbehaaglijk deden voelen. Het kon nog slechter – mijn vader had zijn fysiek geweld ingeruild voor onophoudelijke emotionele en mentale kwellingen en bleef voortdurend schreeuwen. Vastbesloten om ergens in huis een rustige plek te vinden, begon ik me op dertienjarige leeftijd voor telekinese af te sluiten en op zeventienjarige leeftijd had ik mijn telepathisch vermogen bijna volledig verloren.

De Siriërs, en later sommige opvallende Andromedaanse wetenschappers vertelden me over de noodzaak de Aarde te assisteren tijdens haar overgangsperiode. Degenen die gekomen zijn om de Aarde hulp te verlenen dienden te weten wat het betekent om in een dergelijke samenleving te leven. Het proces verlangde dat een aantal moedige zielen bereid moesten zijn om een incarnatie als aards wezen te ondergaan.

De projectleiders van de Galactische Federatie zagen deze missie als zeer moeilijk. Het was een centrale taak en het bezat een aantal mogelijke scenario’s. Zakumadi, een Andromedaanse wetenschapper was binnen de Galactische Licht Federatie beroemd vanwege haar diepe wijsheid over deze gewichtige zaken. Washta regelde voor mij een afspraak met haar om mijn groeiende verwarring op te helderen. Haar gesprekken met mij zal ik nooit vergeten.

Hoewel de wijsheid van Zakumadi me hielp bij het herintegreren van mijn oude leven, toch kon ik me niet – althans in die tijd – bevrijden van alle pijnen. Ik wilde zo graag enige verlichting van al die verschrikkingen die me door mijn vader waren aangedaan. Ik voelde dat zijn gedrag naar mij een diepere betekenis had. Later vertelde Zakumadi me dat mijn situatie was ontworpen om het oude karma uit de laatste fase van Atlantis op te ruimen. Toch kreeg deze verklaring een nog grotere betekenis, wat ik pas veel later besefte. Maar laten we terugkeren naar mijn mentor en liefdevolle gids, Washta.

Washta is een zeer verlicht wezen met een oneindige Liefde. Hij is meer dan twee meter lang, met brede schouders en een zeer goed gevormd lichaam. Washta heeft een langwerpig hoofd en dik, zandkleurig haar tot op zijn schouders. Zijn ogen zijn blauw en doordringend en zijn dunne lippen vormen meestal een brede lach. Zijn stem is diep en toch zeer melodieus. Zijn wonderbaarlijke lach werkt aanstekelijk en veranderde mijn diepste zorgen in een langdurige lachbui. Hij straalde een volmaakte Liefde uit, gecombineerd met grote wijsheid.

Het gevolg van Washta was meestal zeer uitgebreid en bestond meestal uit 50 tot 100 mensen. Hij werd door het personeel van het Moederschip op zijn wenken bediend. Vaak zag ik hem gekleed in een multigelaagd, doorschijnend kleed in de kleuren lichtblauw of koninklijk purper. Elke laag fonkelde als een eindeloos patroon lovertjes. Wanneer hij rustig naast me liep, leken zijn elegante, gouden sandalen nauwelijks de marmerachtige vloer te raken.

Mijn trainingssessies werden meestal op het belangrijkste Sirische Moederschip gehouden. Door de patrijspoorten van het verkenningsschip zag ik het voor me opdoemen. Het leek op een afgevlakte voetbal en het was 480 kilometer lang. Dit immense schip leek altijd te gloeien en te twinkelen als een enorme ster (zie figuur 1)

Washta herinnerde me er regelmatig aan (zodra we naderden) dat noch het militaire apparaat op Aarde, noch de astronomen het Siriische Moederschip konden ontdekken. De lichtfrequentie was te hoog en het gebruikte een krachtveld waardoor het leek (door het verbuigen van het zichtbare licht) alsof het onzichtbaar was. Wanneer wij onze percepties van deze verstoring aanpasten, werd het weer zichtbaar voor ons.

Ons Sirisch verkenningsschip was een van de meer dan 50.000 verkenningsschepen die op het belangrijkste Sirisch Moederschip waren gestationeerd. Ze waren ongeveer 30,5 meter lang en ons schip leek op een enorme bol, met een speciale middengedeelte dat lichtjes uitpuilde (ongeveer 3 meter) als een kleine cockpit. Door de patrijspoorten (in feite speciale hologrammen) konden we naar buiten kijken.

Andere verkenningsschepen bezaten vijf dekken, terwijl die van ons er drie had. Het laagste dek was bestemd voor voorraden en andere activiteiten. Meestal kreeg ik van de hoofdpiloot te horen dat ik op het onderste dek moest blijven. De andere dekken werden gebruikt voor vlucht-operaties en wetenschappelijke observaties. Zo nu en dan mocht ik deze dekken bezoeken terwijl het personeel druk bezig was met hun werk.

image

(Fig. 1: Het Sirisch Moederschip)

Op het Sirisch Moederschip werden we meestal ondergebracht in een duidelijk herkenbare conferentiezaal. Het was zo groot als een voetbalveld, had zeer witte wanden en een oplichtend roze plafond dat versierd was met perzikkleurige wervelingen. Vreemde geplooide wanden verrezen bijna zes meter omhoog. Zij gloeiden op een vreemde manier, alsof het van binnenuit gebeurde en zij waren helder genoeg om de hele zaal te verlichten.

Het licht was niet scherp, maar heel prettig en zacht. Ik ontdekte dat de wanden organisch waren. Zij leken te leven, koel bij het aanraken en duidelijk veerkrachtig. In het centrale gedeelte van deze enorme zaal bevond zich een extreem grote langwerpige conferentietafel, omringd door ongeveer zestig stoelen met nog eens vele andere stoelen erachter. Boven de gehele lengte van de tafel zweefde – het leek wel magie – een heel dunne, helder gekleurde buis. Van hieruit projecteerden de Siriërs (door wilskracht) verschillende duidelijke 3-D holografische plaatjes, die volledig interactief waren voor iedereen in de zaal.

Sessies met Washta, of met een andere instructeur, begonnen altijd met een vriendelijke conversatie. Geconcentreerd op mijn gevoelens van dat moment, wilden zij mij bij mijn ontwikkeling helpen of zochten oplossingen voor mijn dagelijkse problemen. Zij maakten ook gebruik van twee instructiehulpmiddelen om de lessen interessant te maken.

De eerste was de reeds genoemde heldergekleurde buis boven de conferentietafel. De buis projecteerde een groot 3-D beeld van alles wat beschreven werd en daarna volgde een leerspel. Terwijl ik het spel speelde werd ik me helder bewust van de vreugde van het leven aan boord. Dit was een wereld waarin wijsheid, Liefde en Licht uit allen zichtbaar werd. In de Sirische cultuur is bewustzijn een wonderbaarlijke goddelijke geschenk dat volledig beleefd dient te worden.

Er was nog een tweede instructiemiddel. Op de conferentietafel, recht tegenover elke stoel, bevond zich een kleine scherm. Hieruit ontstonden levensechte hologrammen van elke grootte en vorm die zich langzaam opbouwden – roze – en zich over de zaal verspreiden. Ze waren zeer interactief en ik kon ze gemakkelijk opdrachten geven of met ze spelen en zelfs van ze leren. Ik had er aardigheid in eraan deel te nemen, want ze onderwezen me – zoals de heldergekleurde buis – effectief en vreugdevol door middel van pret en spelletjes (zie figuur 2).

image

(Fig. 2: De Grote Conferentiezaal)

Onderwijssessies met de Siriërs duurden vele uren, doch leken eerder minuten. Een geweldige hoeveelheid verbazingwekkende informatie werd vrijelijk verstrekt. Washta verklaarde dat ze me een soort wetenschap wilden laten begrijpen die nog niet volledig onderzocht was op de Aarde – de wetenschap van het bewustzijn, die de principes bevatten om alles te scheppen. In hun wereld was dit bewustzijn of deze spirituele wetenschap het allerbelangrijkste. Hieruit ontstonden alle vormen van creativiteit, en tevens de oplossingen voor elk denkbaar probleem. Een Sirisch gezegde beschrijft deze unieke wetenschap heel simpel: “Niets in het Universum is zonder oplossing, noch gebeurt het zonder reden. Elk Lichtwezen kan vaststellen waarom het gebeurt en om welke reden”.

Tijdens deze intense leersessies benadrukten de Siriërs mij dat het leven een avontuur in bewustzijn is. Elk deel van je leven is niet meer dan een geringe bocht in de weg en signaleert de start van – of opnieuw – een nieuwe episode in je altijddurende en grootse avontuur. Zelfs in de meest duistere momenten van je leven, dien je een open, positieve houding over je leven te bewaren.

Een dergelijke positieve houding is buitengewoon oplossingsgericht. Het toepassen van dit principe betekent dat je niet je emoties ontkent, nee, je omarmt ze volledig. Maak gebruik van alles wat de Schepper je gegeven heeft om volledig de gebeurtenissen te ervaren, die je zullen helpen bij het leren en het groeien. Vanuit deze kennis ontstaat de wijsheid die anderen kunnen helpen. Het leven is altijd met alles verbonden. Wat je leert kan worden doorgegeven. Kennis is het grootste geschenk. Het brengt een vreugde voor het leven teweeg en geeft je een grote innerlijke Liefde die je gemakkelijk aan anderen kunt doorgeven.

Uit deze diepe Liefde voor het leven ontstaat de vreugde van compassie. Compassie wordt uitgedrukt door middel van een gevoel van gratie in het hart en een diepe dankbaarheid voor alles wat je ervaart. Alle ervaringen zijn uiteindelijk positief van aard. Elke les is een gelegenheid een oplossing te vinden voor een mogelijk probleem. Voordat je incarneerde heb je jouw huidige leven volledig uitgewerkt met behulp van je talrijke persoonlijke begeleiders en je spirituele mentoren. De sleutel is jezelf en alle anderen lief te hebben. Het grootste geschenk dat je jezelf kunt geven is de Liefde. Wanneer je gericht blijft op dit heilige Licht kun je heel gemakkelijk je bestemming bereiken.

Steeds opnieuw zei Washta tegen mij: “De ware aard van deze werkelijkheid is de goddelijke Liefde. De Schepper bevindt zich in ons allen. We zijn een diepe reflectie van elkaar.” Het doel van mijn opleiding was me voor te bereiden om deze eenvoudige doch diepgaande boodschap over te brengen naar dit aspect van de mensheid. De woorden van Washta zijn vele keren tijdens de vastgelegde aardse geschiedenis gesproken.

Het verschil is nu dat het grootse avontuur dat in ons bestaan is belichaamd, op het punt staat onze uitdrukkingsweg te raken dat ons naar onze bestemming leidt. Deze snelweg is de route naar een majesteitelijke thuiskomst. Het leidt ons uit de huidige onzalige sfeer van het beperkte bewustzijn en onfeilbaar naar een volledige uitdrukking van wie we werkelijk zijn. Hierdoor worden we teruggeleid naar onze ruimtefamilie. Wat ik voortdurend waarnam op het Sirische Moederschip heeft er op een schitterende manier toe bijgedragen dat ik een beter begrip kreeg van mijn persoonlijke reis in dit grootse avontuur.

Een Sirisch Moederschip bezit in zijn eigen unieke vorm een liefdevol bewustzijn. Elk Moederschip bezit een wijze persoonlijkheid wiens enige wens is zijn bemanning te dienen. Zijn ware dienstverlening wordt gezien en gevoeld in de grote Liefde die voortdurend door het hele schip geprojecteerd wordt. Er is een innerlijk gevoel dat de bemanning en het schip één zijn.

Deze eenheid zorgt ervoor dat elke mogelijke taak gemakkelijk en prettig volbracht kan worden en slaat over op alles wat op het schip gedaan wordt. Er is een constante beweging van onderling verbonden bewustzijn dat zelforganiserend is en de creativiteit naar de voorgrond duwt. In deze omgeving is er een altijddurende vreugde dat dagen in uren en uren in minuten doet oplossen.

Wanneer eenmaal het einde van de studiesessie arriveerde, werd ik door droefheid overmand. Het weten dat het weer eens tijd was om terug te keren naar de Aarde brachten vaak de tranen in mijn ogen. Het verdwijnen uit deze empathische omgeving was altijd moeilijk voor mij. Mijn instructeurs waren mijn beste vrienden en familie. Wij waren een spirituele ‘pod’ (familiegroep) en het klikte op elke mogelijke manier. Zij waren het soort mensen dat ik zo graag op de Aarde zou willen ontmoeten.

Voor mij was het Sirische Moederschip een plek van grote liefde en diepe compassie voor alles wat ik vertegenwoordig. Het was een speciale plek waar leren en diepe wijsheid elke dag werden geopenbaard. Maar het meest van alles was het een plek waar ik Washta en zijn speciale staf ontmoette en waar wij allen een visie deelden over de Aarde en haar komende profetische bestemming.

De terugreis naar de Aarde ging ongebruikelijk snel. Washta of een paar mensen van zijn gevolg wandelden met mij langs een aantal gangen. Na, wat een lange wandeling leek, stopte onze groep plotseling voor een ogenschijnlijk lege muur in de gang. Op een speciaal commando van Washta of de groepsleider, ging plotseling een deur open. Achter de deur bevond zich een groot vertrek met een paar bedienden waar twee of drie rijen van twintig bedden stonden. Elk bed was in werkelijkheid een soort teleportatie-apparaat Boven elk bed zweefde een lange, dunne zilveren buis.

Een van de bedienden bracht me naar een geselecteerd bed en even later lag ik op mijn rug naar de zilveren buis te staren. Het kussen op het bed was zacht en prettig. Toen ik mijn positie had ingenomen vroeg de bediende of ik ontspannen was. Wanneer ik ‘ja’ zei vulde een vreemd zoemend geluid het vertrek. Terwijl ik opkeek, werd ik helemaal omhuld door een blau-we straal.

Direct begon ik me heel slaperig te voelen. Mijn oogleden werden heel zwaar en vielen dicht. Van binnen zag ik een heldere lichtflits, dat gevolgd werd door een gevoel alsof ik een paar minuten in een zeer snelle lift zat. Toen het stopte lag ik op mijn eigen bed en zag dat ik in mijn slaapkamer was. Ik had tien minuten nodig om van een vreemd gevoel bij te komen. Ik had weer een prachtige sessie met Washta beleefd!

Die ‘op en neer’ reisjes waren de hoogtepunten in mijn leven. Wat een opwindend avontuur was het om in die speciale omgeving van het Moederschip onderricht te krijgen! Elke reis bracht me nieuwe informatie of vernieuwende manieren om het oude te gebruiken. In die wereld was ik omgeven door een grote, zorgzame Liefde en ook kreeg ik een stimulans om voortdurend in wijsheid te groeien. Elke dag keek ik uit naar die gelegenheid om hun ‘school van voorbeelden’ te onderzoeken.

Ook gebeurde het vaak dat Washta wilde dat ik de bemanning ontmoette om hun omgeving te leren kennen en me meenam naar andere delen van het Moederschip. Deze plezierige excursies gaven me de kans om de Sirische cultuur met eigen ogen te leren kennen. Steeds opnieuw was ik verbaasd over hun technologie. De manier waarop zij deze technologie met de bemanning van het schip combineerden verbaasde me steeds meer.

Een van de leukste bezoeken aan ‘werkplekken’ was de controlekamer in het centrum van het Moederschip die bestond uit drie met elkaar verbonden vertrekken. Het eerste vertrek werd gebruikt door de ‘vluchtleiding’. Hun taak was het schip, de navigatiecomputers en het voortstuwingssysteem als een eenheid te laten werken.

Zij zaten op speciale stoelen in een vaag verlicht vertrek waar je het instrumentarium niet kon zien. De fantastische technologie bevond zich in hun stoelen. Elke stoel was gemaakt van een speciaal, kunstmatig vervaardigd organisch materiaal dat ontworpen was om zich exact rond het lichaam van een persoon te vouwen. Wanneer een schip operationeel is, verbindt een directe telepathische link de computers van het schip met de vluchtleiding. Elk bemanningslid observeerde eenvoudig wat er gebeurde en maakte, indien nodig, specifieke telepathische aanpassingen.

In de andere twee vertrekken van dit grote complex bevonden zich talrijke exotisch uitziende instrumenten, waaronder vele holografische monitoren. Ze reikten bijna tot aan het hoge plafond en tussen enkele bevonden zich twee excentrieke instrumenten. De monitoren. die in twee of drie grote rijen in het vertrek stonden opgesteld, hadden allerlei soorten speciaal ontworpen meters, knoppen en wijzertjes. In elk vertrek bevonden zich meer dan 100 mensen, wiens belangrijkste taak was de vluchtleiding te helpen bij het uitvoeren van verschillende taken.

Als onderdeel van deze gecompliceerde missie volgde deze bemanning de vluchtroute van het Moederschip en wisselde informatie uit met de vluchtleiding van het voortstuwingssysteem, de vele leefsystemen etc. op het schip. Hun tweede taak betrof de gedeeltelijke supervisie over alle wetenschappelijke activiteiten op het schip. Daarbij stonden ze in een voortdurende communicatie met de andere twee of drie Sirische Moederschepen van hun kleine vloot. Ze hadden het verschrikkelijk druk en iedere keer dat ik deze vitale sectie van het Moederschip binnenkwam, voelde het alsof ik door het brein en het zenuwstelsel van het schip liep.

Vanaf de controlekamer naar het klaslokaal passeerden we de belangrijkste geologische laboratoria. Washta had er aardigheid in mij langs enkele laboratoria te leiden en me te vragen of ik ze wilde bezoeken. Hier gaf hij mij de gelegenheid rechtstreeks met de aardse Deva’s te communiceren. Onze Aarde is werkelijk een bewuste, levende entiteit. Een groot aantal speciale Wezens hielp Moeder Aarde bij het in stand houden van de wonderbaarlijke diverse verzameling levende schepsels van haar kostbare lading.

De Deva’s zagen deze laboratoria als een ‘thuis ver van huis’ en hebben elk ding veranderd in levende voorbeelden van Moeder Aarde zelf. Haar lucht, haar vele soorten gebieden en haar vele wateromgevingen zijn allemaal in deze laboratoria vertegenwoordigd. Het binnenkomen in een laboratorium is als de entree in een levend hologram, die tot in detail beschrijft hoe de Aarde werkt.

>>> Wordt vervolgd… >>>

Vertaald door Harmen Schouwerwou (1937 – 2014)

Bron: http://www.bovendien.com/unitynet/archief/start.htm